Çocuklarınızın anında uykusunu getirecek büyüleyici masallar!

Kuyruk ve Dişlek’in hikayesi

Zamanın birinde bir sürü hayvana konut sahipliği yapan bir çayır varmış. Bu çayırın tam ortasında bir göl, gölün de tam ortasında büyük bir yaprak üzerinde bir kunduzun konutu varmış.

Bu küçük kunduzun ismi Kuyruk’muş. Kuyruk konutunu çok sever, sık sık etraftaki arkadaşlarını da konutuna davet edermiş. Arkadaşlarının ortasında en sevdiği ise ismi Dişlek olan küçük bir sincapmış.

Bir gün Kuyruk, Dişlek’e bir latife yapmaya karar vermiş. Planlarına nazaran sincap Dişlek’in üzerinde olduğu kısmı kemirecek ve onu korkutacakmış. Tabi ki düşmesine müsaade vermeyecek aşağıda onu yakalamak için bekleyecekmiş.

Planını gerçekleştirmek için Dişlek’in yanına gitmiş, o bir fındığı kırmakla uğraşırken kısmı kemirmiş ve yavru sincabın korkmasını sağlamış. Lakin planları yolunda gitmemiş zira gücü, Dişlek’i yakalamaya yetmemiş ve ikisi birden yere düşmüşler. Etrafta onları izleyen arkadaşları ikisine birden kıkır kıkır gülmüşler.

Dişlek birinci evvel Kuyruk’a kızsa da kunduzun yerde yuvarlandığını görünce yumuşamış ve gülmeye başlamış.  “Sen görürsün Kuyruk, sana o denli bir latife yapacağım ki sahiden çok korkacaksın.” demiş.

Aradan günler geçmiş, olaylar unutulmuş herkes keyifle çayırda yaşamaya devam etmiş. Lakin bir gün Kuyruk uyurken üzerinde yaşadığı yaprağın hareket ettiğini hissetmiş. Aslında kalabalık bir sıçan sürüsü tarafından kaçırılıyormuş lakin Kuyruk bunun farkında değilmiş. O Dişlek’in yaptığı bir latife olduğunu düşündüğü için hiç korkmamış ve uyumaya devam etmiş. Gölün etrafından hayvanlar Kuyruk’u uyarmak için çok seslenmiş lakin küçük kunduz bunların hiç birini duymamış.

Kuyruk gözlerini açtığında kendini bir sıçan deliğinde bulmuş, her yer çok karanlıkmış ve kunduz karanlıktan çok korkarmış. “Dişlek kâfi artık, hiç komik değil.” diye bağırıp durmuş lakin hiç kimse yanıt vermemiş.

Dişlek ise arkadaşı için çok telaşlı bir biçimde yola çıkmış ve onu kurtarmak için neler yapabileceğini düşünmeye başlamış.

Bu sırada Kuyruk etraftan garip sesler duymaya başlamış. Akabinde karanlıkta kırmızı kırmızı gözler görmüş, gözlerin sayısı giderek artmaya başlamış ve içinde bulunduğu durumun bir latife olmadığını o vakit anlamış.

Kuyruk bu sefer “Dişleeeek lütfen sesimi duuuy.” diye seslenmeye başlamış ve başarmış da 1 saatlik seslenmenin sonunda yavru sincap Kuyruk’un sesini duymuş lakin ona yanıt veremezmiş. Zira sıçanların ne kadar büyük olduğunu gözleriyle görmüş. Bunun üzerine aklına bir fikir gelmiş. Ağaçlardan toplaya bildiği kadar fındık toplayacak ve gizlice sıçan yuvasına yakın bir yere dizecekmiş. Sıçanlar onları yerken de Kuyruk’u kurtarmayı düşünüyormuş.

Planını uygulamaya başlamış çok çok çook fazla fındık toplamış. Çok yorulmuş lakin durmamış, bir dağ büyüklüğünde fındığı üst üste yığmış ve sincapların yuvalarından çıkmasını beklemiş. Evet kestirim ettiğiniz üzere plan işe yaramış. Sıçanlar yuvayı teker teker boşaltmışlar. Herkesin çıktığından emin olunca çabucak dalmış yuvanın içine.

Karanlıkta uzun mühlet yol aldıktan sonra, Kuyruk’un ağlayan sesini duymuş. “Kuyruuuuk ağlama ben geldim.” diye seslenmiş.

Kuyruk, Dişlek’in sesini duyduğuna çok sevinmiş. “Buradayım, buradayım.” diye karşılık vermiş.

Dişlek, Kuyruk’u en sonunda bulmuş ve kapatıldığı kapıyı son gücüyle kemirmeye başlamış. Kuyruk da ona katılmış zira tek kişi bunu asla başaramazmış.

Bir mühlet sonra kapıyı kırmayı başarmışlar ve süratlice çayıra geri dönmüşler. Bu olayın üzerine bütün çayır hayvanları köylerinin etrafına bir muhafaza duvarı örmüşler ve Kuyruk’a yapraktan yesyeni bir mesken yapmışlar.

Kuyruk ve Dişlek ise bir birlerine bir daha asla latife yapmayacaklarına kelam vermiş ve arkadaşlıklarını sonsuza dek memnun bir formda yaşamışlar.

Uyumak istemeyen zürafa

Evvel vakit içinde kalbur saman içinde günlerden tekrar bir gün ormanın içinde yaşayan uzun mu uzun, tatlı mı tatlı bir zürafa varmış. Bu zürafa aslında çok uzunmuş fakat aslında yavru bir zürafaymış.

Bu tatlı zürafa karnını doyurmayı çok severmiş. Her gün bir sürü ağaçtan meyveler, yapraklar yermiş. Ormanda bir sürü ağaç olduğu için zürafa bu ağaçların tadına bakarken hiçbir vakit çekinmezmiş. Birisi ona ağaçlarda yaprakların bittiğini söylediğinde zürafa çabucak şöyle söylermiş:

– “Koskoca orman, bir sürü ağaç var. Benim yememle bitmez ki bu yapraklar. Hem ben de yemek yemeliyim, yoksa güçsüz kalırım. Güçsüz kalırsam da hasta olurum. Ayrıyeten bu yaprakları ben yedikten sonra seneye yenileri çıkıyor.”

Zürafa hayli hazırcevaplı ve uyanıkmış. Lakin birazcıkta oburmuş. Tekrar bir gün ağaçların yapraklarını yerken bir anda farklı bir ses duymuş.

Bu sesin sahibini gözleriyle aramaya koyulmuş çabucak. Fakat ne yaptıysa bulamamış. Sonra tekrardan ağaçtaki yaprakları yemeye başlamış. Yaprakları yerken tekrar benzeri bir ses gelmiş fakat bu sefer sesin sahibi tam da Zürafa’nın karşısındaymış. Bu sesin sahibi minik ve yavru bir kuşmuş, şöyle diyormuş yavru kuş:

– “Hey koca ayaklı canavar, ne yapıyorsun? Tüm yapraklarımı ve yuvamı yedin. Artık ne yapacağım ben? Neden bu kadar düşüncesizsin. Ben bu yapraklarla meskenimi yapıyorum ve bunlar olmazsa hayatta kalamam. Neden bu kadar dikkatsizsin?”

Bu kelamları duyan Zürafa çok üzülmüş ve ne yapacağını bilememiş. Süratli bir biçimde geri çekilmiş fakat aklında kuşku kalmış. Zira bugün bu ağaçtaki kuşlara ziyan verdiyse yarın öbür bir ağaçtaki kuşlara da ziyan verebileceğini biliyormuş. Bu durumun farkına varan akıllı zürafa sakin bir formda kuşa hakikat başını uzatmış ve şöyle demiş:

– “Kuş kardeşim ben canavar değilim ki. Yalnızca yemek yiyordum ve seni fark etmedim. Evet haklısın, biraz daha dikkatli olmalıydım fakat sen çok küçüksün. Seni görmek çok sıkıntı benim için. İstersen birlikte gezelim ve sen ağaçlarda yaşayan öbür kuşlar var mı diye denetim et. Hem böylelikle yaprakların üstünde tırtıl görürsem onları sana verebilirim. Böylelikle seninde karnın doymuş olur. Ne dersin?”

Yavru kuş bu tekliften çok memnun olmuş ve Uyumak İstemeyen Zürafa ile birlikte yola koyulmuş. Ağaçları birer birer gezmişler ve ikisi de karınlarını hoş güzel doyurmuşlar. Bu sırada birlikte oyun oynamışlar ve çok eğlenmişler. Zürafa ve Kuşun arkadaşlığı ikisini de çok keyifli etmiş.

Bir müddet daha bu halde oyun oynamaya devam etmişler ve sonra tekrar acıkmışlar. Tekrardan ağaçları gezerlerken bir anda ince bir ses duymuşlar. Zürafa başını aşağıya eğmiş ve yavru bir tavşan görmüş. Tavşan, Zürafa ve Kuşa şöyle demiş:

– “Hey uzun uzunluklu zürafa, dikkatli ol. Az kalsın üstüme basıyordun. Ormanda gezerken birazcık dikkatli olamaz mısın? Ayrıyeten şuradan geçerken sizi gördüm. Çok eğleniyordunuz, ben büyüsem bile asla sizin kadar uzun olamam. Tahminen bende sizinle arkadaş olabilirim diye düşündüm.”

Bunu duyan kuş ve zürafa oldukça heyecanlı bir halde bu teklifi kabul etmişler. Zürafa, tavşanı boynuna bindirmiş ve birlikte gezmeye başlamışlar. Çok eğlenceli oyunlar oynamışlar ve birlikte gülmüşler. Lakin bir mühlet sonra hava kararmaya başlamış. Havanın karardığını fark eden tavşan konuta gitmeleri gerektiğini söylemiş. Lakin Uyumak İstemeyen Zürafa bunu istememiş ve biraz daha kalabileceklerini söylemiş.

Bir mühlet daha birlikte oyunlar oynamışlar ve eğlenmişler. Lakin saatler ilerledikçe hava daha da kararmış ve artık tavşanla kuş konuta gitmeleri gerektiğini söylemişler. Bir anda kuş uçup yuvasına gitmiş, tavşansa süratlice koşarak yuvasına dönmüş. Fakat zürafa gecenin karanlığında başını kollara vurmak istemediği için yavaş yavaş gitmek zorunda kalmış.

Saatler geçmiş lakin zürafa hala yuvasına varamamış ve ıslak otların üstünde uyuya kalmış. Sabah uyandığında hasta olduğunu fark etmiş ve annesi ona çok kızmış. Meskende günlerce hasta halde yatmak zorunda kalmış. Arkadaşları dışarıda oyun oynarken Uyumak İstemeyen Zürafa konutta yatmış ve canı sıkılmış. Daha sonra güzelleşip arkadaşlarının ortasına dönmüş lakin dersini de almış. Bir daha da güneş battıktan sonra dışarı da kalmamış ve her vakit vaktinde meskene dönmüş.